تا بخت تو برنا بود و تخت تو برپا

ز انسان که ز گل بوی و ز می رنگ و ز مه تو

بی غره اقبال تو شامی نشود صبح

بی طره اعلام تو صبحی نشود شو

ای شاه به داد و دهش و نیکی بگرو

از امر قدر درکنف حفظ خداپوی

با حکم قضا معتکف کاخ رضا شو