خواجه خواجویم و امام امامی

سینه گردان شود ز تیر تو ماشو

دادگر تا مراست مدح تو آیین

بس که کنم سخره بر امامی و خواجو

شاعر سحارم و سخنور و جادو

نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

صیت کمالم فتد به طارم نه تو