صیت کمالم فتد به طارم نه تو

خواجه خواجویم و امام امامی

شاعر سحارم و سخنور و جادو

نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

بس کن قاآنیا چه هرزه درایی

رو که به درگاه شه کم از همه یی تو

مدحت خسرو چه گویی ای همه گستاخ