شاعر سحارم و سخنور و جادو

دادگر تا مراست مدح تو آیین

بس که کنم سخره بر امامی و خواجو

خواجه خواجویم و امام امامی

نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

صیت کمالم فتد به طارم نه تو

بس کن قاآنیا چه هرزه درایی