بس کن قاآنیا چه هرزه درایی

شاعر سحارم و سخنور و جادو

نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

صیت کمالم فتد به طارم نه تو

رو که به درگاه شه کم از همه یی تو

مدحت خسرو چه گویی ای همه گستاخ

چرخ نیاید به ذرع و بحر به مشکو