رو که به درگاه شه کم از همه یی تو

نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

صیت کمالم فتد به طارم نه تو

بس کن قاآنیا چه هرزه درایی

مدحت خسرو چه گویی ای همه گستاخ

چرخ نیاید به ذرع و بحر به مشکو

اهل جهان را به گوش تا عجب آید