نیست شگفتی که همچو صیت نوالت

بس که کنم سخره بر امامی و خواجو

خواجه خواجویم و امام امامی

شاعر سحارم و سخنور و جادو

صیت کمالم فتد به طارم نه تو

بس کن قاآنیا چه هرزه درایی

رو که به درگاه شه کم از همه یی تو