ز بس که بومه زدندش ز هرطرف به شفاه

تمام جبهه بود هرکجا نهند قدم

تمام دیده بود هر کجا کنند نگاه

لبش پر آبله گردیده چون سپهر به شب

یکیش ساغر می داده کای بشیر بنوش

یکیش نقد روان بر ده کای برید بخواه

ز هر کرانه گروهی گرفته دامن او