زمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای

عدو ز مرگ دل آسوده بود و غافل ازین

که نوک نیزه شه مرگ را بود بنگاه

مجال جنبش از هیچ سو نداشت نسیم