فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای

زمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه

عدو ز مرگ دل آسوده بود و غافل ازین