چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

نهیب شاه چنان تنگ کرد سینه خصم

که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه

ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای