نهیب شاه چنان تنگ کرد سینه خصم

بلی چو چرخ معین نیست جاه گردد چاه

غریو توپ دژ آشوب از محال هری

گمان برم که فراتر شد از دیار فراه

که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه

ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه