ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

گمان برم که فراتر شد از دیار فراه

نهیب شاه چنان تنگ کرد سینه خصم

که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه