که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه

غریو توپ دژ آشوب از محال هری

گمان برم که فراتر شد از دیار فراه

نهیب شاه چنان تنگ کرد سینه خصم

ز بس که بهر تماشای رزم خم شد چرخ

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی