غریو توپ دژ آشوب از محال هری

که مال او همه مارست و جاه او همه چاه

بلی چو بخت قرین نیست مال گردد مار

بلی چو چرخ معین نیست جاه گردد چاه

گمان برم که فراتر شد از دیار فراه

نهیب شاه چنان تنگ کرد سینه خصم

که می نداشت ز تنگی مجال گفتن آه