ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای

چو چرخ چاچی شاهش نماند پشت دوتاه

همی به فرق ملک خود آهنین گفتی

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

زمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه

عدو ز مرگ دل آسوده بود و غافل ازین

که نوک نیزه شه مرگ را بود بنگاه