عدو ز مرگ دل آسوده بود و غافل ازین

فکنده سایه بلند آسمان به خرمن ماه

ستاره گریان از بیم مرگ هایاهای

زمانه خندان بر کار خصم قاهاقاه

که نوک نیزه شه مرگ را بود بنگاه

مجال جنبش از هیچ سو نداشت نسیم

ز بس هوا متراکم ز بانگ واویلاه