اگر نه خامه من بود نظم عنین بود

به صولجان بلاغت ربودم از اشباه

سوارگشته سرانگشت من به پشت قلم

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه

هم او بسان سقنقور بر فزودش باه

شها جدا ز جنابت به حیرتم که مرا

چگونه روز شود هفته هفته گردد ماه