که برم کشتی خود را به لب لنگرگاه

روزی از بهر تسلی به کنارش خفتم

تا در آن لجه معروف درافتم به شناه

بر شرع هوسم شرطه شهوت نوزید

زورق نفس بهیمی نشدش راست ستون

همچو لنگر به زمین دوخت سر از سستی باه

میل شهوت به چه رو آری از جا جنبد