آن یکش گفت بی آرد بزن نان به تنور

هیچ بر سفره فزودی که فزودی نانخواه

لطف حق بود که آن جاریه مرغوب نبود

ورنه چون روی ویم روز همی گ شت سیاه

وین یکش گفت که بی دلو بکش آب از چاه

آن یکش گفت بزن وصله بر آن کهنه حصیر

وب یکش گفت بکن بخیه بر این پاره کلاه