وین یکش گفت که بی دلو بکش آب از چاه

لطف حق بود که آن جاریه مرغوب نبود

ورنه چون روی ویم روز همی گ شت سیاه

آن یکش گفت بی آرد بزن نان به تنور

آن یکش گفت بزن وصله بر آن کهنه حصیر

وب یکش گفت بکن بخیه بر این پاره کلاه

خواست دست آس یکی گفت که بر بام فلک