خواجه عالم عادل که ز ابر کف او

که همه چیز ضعیفست مرا حتی الباه

عاقبت گفت چه گویی چه کنم با همه طعن

گفتمش از کرم صدر جهان جوی پناه

ازگل شوره بروید گل و از خار گیاه

آنکه از جودویت این غم جانکاه رسید

خواهدت باز رهانید ز طعن جانکاه