که همه چیز ضعیفست مرا حتی الباه

آن کنیز آن همه می دید و به من می خندید

من مسکین به زمین دوخته از شرم نگاه

از من و خانه من شد همه نومید چو دید

عاقبت گفت چه گویی چه کنم با همه طعن

گفتمش از کرم صدر جهان جوی پناه

خواجه عالم عادل که ز ابر کف او