از من و خانه من شد همه نومید چو دید

گو چه آورده یی از خانه آصف همراه

آن کنیز آن همه می دید و به من می خندید

من مسکین به زمین دوخته از شرم نگاه

که همه چیز ضعیفست مرا حتی الباه

عاقبت گفت چه گویی چه کنم با همه طعن

گفتمش از کرم صدر جهان جوی پناه