من مسکین به زمین دوخته از شرم نگاه

جز شپش جمله به مساحی جبب و بغلش

گو چه آورده یی از خانه آصف همراه

آن کنیز آن همه می دید و به من می خندید

از من و خانه من شد همه نومید چو دید

که همه چیز ضعیفست مرا حتی الباه

عاقبت گفت چه گویی چه کنم با همه طعن