سرشک ریز دم از دیده هر زمان که کنم

مگوگناه بود بر رخ نگار نگاه

که بر شمایل غلمان نگاه نیست گناه

در آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه

رخت زداید گرد رخم چو آب روان

خطت فزاید مهر دلم چو مهر گیاه