ازکلبه ما بی سببی پای کشیده

ای برده غمت تاب ز دل خواب ز دیده

پیوند دل و دیده به یکبار بریده

برکشتن ما بی گنهی دست گشاده

ما را چه گناهست اگر زلف تو دامی

گسترده کز آن آهوی چشم تو رمیده

از دیدن ما پاک نظر دوخته هرچند