از دیدن ما پاک نظر دوخته هرچند

ازکلبه ما بی سببی پای کشیده

ما را چه گناهست اگر زلف تو دامی

گسترده کز آن آهوی چشم تو رمیده

از دیده ما جز نظر پاک ندیده

در هجر تو اشکم ز شکاف مژه پیداست

چون طفل یتیمی که سیه جامه دریده