دوش درکنجی ز رنج روزه بودم تنگدل

اشک ریزان گشت بر دامن ز چشم دلربای

اشک چشمش راست پنداری که تخم فتنه بود

زانکه از اشکش زمین تا حشر گردد فتنه زای

کز برون آسیمه سر، پیکی درآمد در سرای

گفتمش خیرست گفت آری نداری آگهی

کز ملک بر جان یاور رفت خشمی جانگزای