بر چهره چون ماه تو پیوسته نقابی

وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یک

اکنون که میانشان شده پیدا شکرآبی

از خجلت منظور شه ار نیست چرا هست

آن مهتر فرخنده که ازکاخ رفیعش

برتر نبود در همه آفاق جنابی

رشحی ز سحاب کف او یا که محیطی