اکنون که میانشان شده پیدا شکرآبی

یک لعل تو جان برد و دگر لعل تو جان داد

وین طرفه که هر یک به دگرگونه عتابی

وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یک

از خجلت منظور شه ار نیست چرا هست

بر چهره چون ماه تو پیوسته نقابی

آن مهتر فرخنده که ازکاخ رفیعش