وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یک

ترسم که ز یادش رود ای مرگ شتابی

یک لعل تو جان برد و دگر لعل تو جان داد

وین طرفه که هر یک به دگرگونه عتابی

اکنون که میانشان شده پیدا شکرآبی

از خجلت منظور شه ار نیست چرا هست

بر چهره چون ماه تو پیوسته نقابی