وین طرفه که هر یک به دگرگونه عتابی

گفتاگذرم بر سر خاک تو پس از مرگ

ترسم که ز یادش رود ای مرگ شتابی

یک لعل تو جان برد و دگر لعل تو جان داد

وقتست که دل رشوه برد بوسه ز هر یک

اکنون که میانشان شده پیدا شکرآبی

از خجلت منظور شه ار نیست چرا هست