رمحش بود آن افعی پیچان که بنابش

گردون نکند جز به ابوالسیف خطابی

آن خسرو عادل که به جز کاخ ستم نیست

ز آبادی عدلش به جهان جای خرابی

از خون بداندیش بود سرخ لعابی

بختش بود آن شاخ برومندکه طوبی

در نسبت او خردتر از برگ سدابی