اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمر

یا شرزه هژبریست عدو خوار بغابی

در ملک جهان دیده نه چرخ ندیده

چون دانش تو شیخی و چون بخت تو شابی

وین طرفه که چون او نبود تازه مشابی

از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل

پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی