اخیار کاینات خارند و تو گلی

هم موی ناچخی هم مژه خنجری

ای مفتخر زمین از روی و رای تو

چونان که آسمان از ماه و مشتری

ابرار ممکنات برگند و تو بری

طبعت ز فرط جود ناکرده هیچ فرق

خاک سیاه را از زر جعفری