خاک سیاه را از زر جعفری

اخیار کاینات خارند و تو گلی

ابرار ممکنات برگند و تو بری

طبعت ز فرط جود ناکرده هیچ فرق

با تو اگر حسود دعوی کند چه سود

بی شعله کی کند انگشت اخگری

زادی گر از جهان خود برتری از آن