بی شعله کی کند انگشت اخگری

طبعت ز فرط جود ناکرده هیچ فرق

خاک سیاه را از زر جعفری

با تو اگر حسود دعوی کند چه سود

زادی گر از جهان خود برتری از آن

اوکم بها خزف تو پاک گوهری

صفرست اگرچه هیچ لیکن ز رسم او