وز پی صولجان تو کرده چو گو مدوری

تات چو مرکز آسمان جا به کنار خود دهد

زاول شکل خویشتن خواست به هیات کری

نی غلطم که آسمان پیش تو هست نقطه سان

پادشهی ترا سزد ورنه بغیر لاغ نه

کوکبه ملکشهی حشمت و جاه سنجری

دست کریمت از کرم غیرت ابر بهمنی