قلم در دست کاتب گر نماید ناله حق دارد

فشاند آن زلف چون عنبر به رخ یعنی پریشانی

به خاموشی زبانها هست رندان قلندر را

سراپا چون صدف شو گوش تا بعنی درافشانی

که خلقش لال می دانند با آن نطق پنهانی

اگر خواهد دلت از ذوق گمنامی خبر یابد

چو عارف داغ بر دل نه نه چون زاهد به پیشانی