تو پنداری که از نسل عصای موسیند آنان

که دوزخ از دهان بارند گاه آتش افشانی

سیه موران خورند و سرخ ماران افکنند از دم

شهودی بین هلا علم تناسخ را نه برهانی

که دفع سحر را ظاهرکنند اشکال ثعبانی

اسان قورخانه او بود چندان که در دنیا

شد آمد وهم را مشکل شدست از تنگ میدانی