که دفع سحر را ظاهرکنند اشکال ثعبانی

سیه موران خورند و سرخ ماران افکنند از دم

شهودی بین هلا علم تناسخ را نه برهانی

تو پنداری که از نسل عصای موسیند آنان

اسان قورخانه او بود چندان که در دنیا

شد آمد وهم را مشکل شدست از تنگ میدانی

الا شاه ملک طینت که می بتوانی از قدرت