که وقتی خواجه از رحمت نماید حلقه جنبانی

به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی

که بیژن را برون آرد ز چه گرد سجستانی

تنم چون حلقه در شد دو تو از غم به نومیدی

حیات روح و امن دل من اندر نیستی دیدم

بمیرم کاش این هستی به هستی باد ارزانی

اگر پیرایه هستی نبودی ذات پیغمبر