که بیژن را برون آرد ز چه گرد سجستانی

من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامه

که روحم نسبتی دارد به خورشد زمستانی

به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی

تنم چون حلقه در شد دو تو از غم به نومیدی

که وقتی خواجه از رحمت نماید حلقه جنبانی

حیات روح و امن دل من اندر نیستی دیدم