به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی

من آخر آفتابم خوشترم در وقت عریانی

من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامه

که روحم نسبتی دارد به خورشد زمستانی

که بیژن را برون آرد ز چه گرد سجستانی

تنم چون حلقه در شد دو تو از غم به نومیدی

که وقتی خواجه از رحمت نماید حلقه جنبانی