من آخر آفتابم خوشترم در وقت عریانی

چو سوسن پیش ازین از ذکر سر تا پا زبان بودم

کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی

چه پوشم جامه یی در تن که گه درم گهی دوزم

من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامه

که روحم نسبتی دارد به خورشد زمستانی

به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی