من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامه

کنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی

چه پوشم جامه یی در تن که گه درم گهی دوزم

من آخر آفتابم خوشترم در وقت عریانی

که روحم نسبتی دارد به خورشد زمستانی

به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی

که بیژن را برون آرد ز چه گرد سجستانی