که روحم نسبتی دارد به خورشد زمستانی

چه پوشم جامه یی در تن که گه درم گهی دوزم

من آخر آفتابم خوشترم در وقت عریانی

من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامه

به رشته آه چون غم را ز دل بیرون کشم گویی

که بیژن را برون آرد ز چه گرد سجستانی

تنم چون حلقه در شد دو تو از غم به نومیدی