نه خود را برد همره بلکه بیخود رفت و بازآمد

بدان خیبرگثبا دست یداللهی همی مانی

هنوز آن حلقه در بود در جنبش که بازآمد

مرآن حلقه هستی به فرش از عرش رحمانی

که در مقصوره وحدت نگنجد اول و ثانی

زهی پیغمبری کز محکمی احکام شرع او

به کاخ آسمان ماند که ننهد رو به ویرانی