که عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی

ز سنگ سخت بی ضرب عصا و دعوی معجز

ده و دو چشمه آب آورد چون موسی عمرانی

به سی فرسنگی شیراز رودی هست پهناور

گران رودی که نتوانی ز پهنای شگرف آن

سمند عقل و خنگ وهم و رخش فکر بجهانی

شکم بر خاک می مالد چو مار گرزه در چنبر